Priča o novosadskim konceptualnim umetnicima počinje krajem šezdesetih kada glavni junaci iznenada nastupaju na umetničkoj sceni tadašnje Jugoslavije. Originalni, provokativni, emotivni, subverzivni, politički angažovani... svojim delovanjem oni izazivaju reakciju javnosti ali i vladajuće partijske strukture koja se sa njima surovo obračunava. Za scenario odlične drame... sasvim dovoljno. Na urbani mit koji o ovim umetnicima odavno živi, novosadsku javnost su podsetile dve nedavno održane izložbe u organizaciji Centra za nove medije Kuda.org i Muzeja savremenih umetnosti iz Novog Sada.
Istoričari moderne umetnosti među kojima su Ješa Denegri, Miško Šuvaković, Nebojša Milenković i Zvonko Maković za pojavu avangardne (konceptualne) scene na prostorima bivše Jugoslavije vezuju ekonomsku i političku liberalizaciju unutar vladajuće Komunističke partije. Definitivno političko otvaranje Jugoslavije prema Zapadu, vezuje se za čuveni 'splitski govor' Josipa Broza 1963 i 'Brionski plenum' odnosno smenu Leke Rankovića 1966 godine. 'Nastala u uzavreloj atmosferi događaja iz 1968 godine evropski i svetski konceptualni umetnici otvaraju pitanja o samom smislu umetnosti, umetničkog dela i rada samog umetnika. U svetsku avangardu po prvi put su direktno uključeni i jugoslovenski umetnici čije delovanje počinju karakterisati napuštanje likovnog izražavanja i rad u grupama. Kako je tada nazivana 'Nova umetnost', pre svega nastaje i razvija se u Ljubljani, Zagrebu i Novom Sadu odakle se širi na ostale gradove', kaže Nebojša Milenković kustos Muzeja savremenih umetnosti iz Novog Sada.
Novosadska Tribina Mladih kao i časopisi Polja, Index i Uj Simpozium (na mađarskom jeziku) predstavljaju tačke oslonca koji će za kratko vreme Novom Sadu obezbediti centralno mesto nove umetnosti'. U Novom Sadu tada deluju Slavko Matković, Miroslav Mandić, Katalin Ladik, Želimir Žilnik, Dušan Makavejev.... Pored njih svoje radove predstavljaju Braco Dimitrijević, Goran Trbuljak, Grupa OHO, Marina Abramović, Dimitrije Bašičević Mangelos.... Svoje priznanje jugoslovenska konceptualna umetnost a sa njom i novosadska scena dobija na Pariškom Bienalu 1971 godine. Ubrzo nakon toga sledi ideološko-politički obračun tadašnjeg režima u kojem dvojica umetnika Miroslav Mandić i Slavko Bogdanović bivaju kažnjeni sa višemesečnim zatvorskim kaznama. Nadahnuti idejama sezdesetosmaškog bunta pored teorijskih rasprava o umetnosti sa pozicija 'nove levice' umetnici kritikuju vladajuću ideologiju. Za režim koji je tada krenuo u obračun sa liberalnim političkim krugovima u Hrvatskoj i Srbiji nije bilo dileme', stav je koji se mogao čuti među istoričarima umetnosti na nedavno održanoj tribini posvećenoj konceptualnoj umetnosti. Reč je o projektu ''Trajni čas umetnosti'' iza kojeg stoji grupa ljudi okupljenih oko Centra za nove medije Kuda.org i Muzeja Savremene umetnosti iz Novog Sada u okviru kojeg je održano nekoliko zapaženih izložbi.
Na ovaj način pokušava se pokrenuti javna rasprava i upoznati šira javnost sa konceptualnim umetnicima ovog perioda koje je komunistički režim zbog ideoloških stavova nove levice kaznio dok su zbog njihove kosmopolitske orjentacije tokom 'nacionalističke renesanse' predvođene Slobodanom Miloševićem potpuno marginalizovani.
